Uitgever gaat relaxen

July 13, 2016

Nu de uitgever zijn pensioengerechtigde leeftijd dreigt te gaan halen, vond hij het tijd voor een relaxfauteuil. Prominent kwam in beeld met zeer mooie en zeer dure fauteuils – sommige met een “sta-op-functie, maar dat vond de uitgever op de zaken vooruitlopen en de duivel verzoeken. Er werd een brochure besteld. Een paar weken later vernam hij van een kennis waarmee hij de op handen zijnde aanschaf van een relaxfauteuil besprak, dat de ontvangst in huize Prominent uitstekend was, liefdevol bijna, met een brede glimlach waarmee ze eigenlijk vroegen: “Waar wordt u het liefst genaaid, van voren of van achteren?”

Met dit beeld voor ogen verruimde de uitgever zijn blik en belandde in de polder bij Ter Aar wat weer ergens bij Boskoop en Alphen aan de Rijn ligt.

Het industriegebied kan alleen gevonden worden met een grote dosis zelfvertrouwen en gps. De weg ernaartoe voert langs een kaarsrecht kanaal, treurige rotondes en veel glas en staal. Staal, overigens, dat de uitgever vermoedelijk zelf in zijn vrije tijd in de fabriek heeft gefabriceerd.

 

De uitgever dwaalt bijna een uur rond in een Ikea-achtig parcours van bankstellen, eetkamertafels en -stoelen. En fauteuils. Het is om treurig van te worden, want er niets van zijn gading bij. Hij neemt plaats in alle fauteuils en noteert de de diepte en hoogte van de zittingen. Die zijn van doorslaggevend belang, ontdekt hij. Maar er zit niets bij. Moedeloos loopt hij de trap weer af en vlak voor de uitgang ziet hij links een hele rij schitterende relaxfauteuils in prachtige felle kleuren: geel, rood, blauw, zwart, en grijs. En nog een paar beige tinten. Dit is wat hij zocht! Hij probeert ze allemaal. Allemaal fantastisch en de meeste ook te duur. Hij valt tenslotte voor een mooi rood exemplaar en bestelt er een. Hij hoeft niets aan te betalen, alleen zijn handtekening is vereist op de verkoopovereenkomst. Bijna duizend euro, aflevering aan huis inbegrepen. Onderaan de pagina staat een rubriekje met piepkleine lettertjes met allemaal flauwekul dat hij niet lezen kan. Hij maakt een fotootje van zijn aankoop, geeft de gladde verkoper een hand en loopt fluitend het pand uit. Missie geslaagd!

 

De vrouw van de uitgever vindt het rood wel heel erg rood. En duizend euro wel heel erg duizend euro. De uitgever denkt er drie, vier dagen over na en beslist dat 1K voor een stoel inderdaad wel erg veel is en schrijft een mailtje dat “door onvoorziene omstandigheden” hij helaas de bestelling moet annuleren. Hij gaat ervan uit dat dit kosteloos kan geschieden, omdat het binnen een week sinds de bestelling gebeurt. Misschien een paar tientjes administratiekosten, want de stoel heeft een levertijd van drie maanden. Ze zijn in Polen echt nog niet begonnen aan zijn rode fauteuil.

 

Na een paar dagen floept er een mail binnen dat de annuleringskosten 30% van de aankoopsom bedragen. Zeg maar 300 euro. De uitgever flipt en schrijft een beschaafde mail vol eloquente dreigementen terug. Rechter, jurisprudentie, Radar, Opgelicht, sociale media enz. En belt dan de Consumentenbond waar een onderlegde dame heel vriendelijk uitlegt dat hij geen poot heeft om op te staan. Op de verkoopovereenkomst staat in vliegenpoeplettertjes dat annulering 50% bedraagt. Ze waren dus nog coulant met hun 30%.

 

In een mail aan de in die vermaledijde polder gevestigde woongigant uit de uitgever zijn teleurstelling over het gebrek aan coulance en souplesse van hun kant en bevestigt dat ze alsnog die fauteuil kunnen leveren. “U heeft een stoel verkocht, gefeliciteerd. Maar u bent wel een klant kwijt,” waren zijn laatste woorden.

 

Eind september gaat de uitgever eindelijk relaxen. Kan hij rustig de tijd nemen om kleine lettertjes te lezen voor hij een aankoop doet.

Single Malt en Schotse schrijvers

July 10, 2016

In Schotland kwam ik huizen, monumenten en graven tegen van de drie grote Schotse schrijvers: Robert Burns (1759-1796), Sir Walter Scott (1771-1832) en Robert Stevenson (1850-1894). Scott kennen mijn leeftijdsgenoten van Ivanhoe en Stevenson van Treasure Island en Dr Jekyll and Mr Hide. Van de dichter Burns weet ik nog maar weinig en dat komt, denk ik, omdat hij voornamelijk in het Schotse dialect dichtte, dus tamelijk ontoegankelijk. Ik lees nu zijn biografie.

 

Na terugkeer moest ik vaststellen dat er niet een Schotse schrijver in mijn boekenkast staat en, erger nog, dat ik niet een eigentijdse Schotse auteur ken. Dat verbaasde mij zozeer dat ik ging googlen. The Scottish Book Trust heeft een lijstje van de vijftig beste eigentijdse schrijvers en wat blijkt: Ik ken er een paar! Ian Banks, daar heb ik wat van gelezen, maar het boek is spoorloos. Andere namen doen ook een belletje rinkelen, zoals Irving Welsh van Trainspotting en Muriel Sparks. Maar ook Emma Tennant (die naam ken ik!) en Kate Atkinson. En wat blijkt? Die twee staan keurig op hun alfabetische plek! Van Atkinson Achter de schermen (1996) en Queen of stones and Alice fell van Tennant. (1982). Geen idee meer waar die boeken over gingen...

 

Ligt het aan mij of zijn de Schotten niet zo bezig met het promoten van hun nationale schrijvers en zijn ze drukker in de weer met hun Single Malt?

Neem de Ieren bijvoorbeeld. Planken vol heb ik met Ierse schrijvers: Brian Moore, William Trevor, James Joyce, Colm Toibin, John Keats, Oscar Wilde, Bernard Shaw, Frank McCourt, Roddy Doyle, Samuel Becket, Maeve Binchy, John Boyd, John Banville, Edna O'Brien enz. En dat zijn dan alleen nog maar de schrijvers waarvan ik de boeken heb.

 

Maar even terug naar de Schotten. Een vechtlustig volk, gezien hun geschiedenis – zelfs de Romeinen konden dat volk niet aan en bouwden Hadrian's Wall op de grens met Engeland. Maar ze zijn ook berustend. Vandaar dat ze de tijd kunnen nemen om hun whisky te laten rijpen. Dat gaat voor. Ik heb in iedere pub waar ik aanlegde een andere whisky geprobeerd. Ze gaan er zuinig mee om, heb ik kunnen vaststellen. Wanneer je een whisky bestelt, wordt die eerst uiterst secuur en met vaste hand in een maatbekertje gegoten. Zonder kop erop, dus niet zoals de Nederlanders een borrel serveren. Dat gaat dan in een glas en wordt eerbiedig over de toog naar je toegeschoven. De hoeveelheid stelt mij iedere keer weer teleur – de prijs trouwens ook – maar het dwingt je wel het gouden godendrankje met dezelfde zorg en nauwkeurigheid te ruiken, proeven en dan heel langzaam ervan te genieten. Tegen het einde van mijn verblijf was ik eraan gewend.

Single Malt en Schotse schrijvers. Een nieuw project waarmee ik ruimhartig aan de slag ga.

Summertime in England I

July 02, 2016

In Kendal gingen we, net als Wordsworth en Coleridge, roken aan de oever van het meer, zoals Van Morisson zingt in Summertime in England. Boven de heuvels rond Windermere dreven onbekommerd wolken van statuur en ik – even onbekommerd – kuierde over de oude stenen brug in de richting van St Oswald, dat omringd door graven in het gras en een oude muur, uitnodigde tot bezinning. Door een smalle poort verliet een groep Aziaten de gewijde grond. Onder de purperen esdoorn sprak een man in hemelsblauw tenue mij aan. Hij keek bezorgd, wellicht gekweld en wees naar het voetpad waar in een van de tegels een tekst was gebeiteld. “Fill the paper with the breathings of your heart” las hij hardop.

Summertime in England II

July 02, 2016

Met die gedachte ging ik verder langs het pad en las en las de tegels met fragmenten van gedichten. De man in blauw ging mij voor en ik volgde op respectvolle afstand. Was hij een gids? Een geest? Bij een sarcofaag stond hij stil en wachtte. Op mij, dacht ik en naderde. Samen bestudeerden wij het monument met de verweerde tekst waarvan alleen het jaartal nog te lezen was: 1732. Schielijk bekeek ik de man in blauw en zag in zijn bleke gezicht appelrode wangetjes en vermoeide ogen. Ineens keek hij op en declameerde:

  “What though the radiance which was once so bright
  Be now for ever taken from my sight,
  Though nothing can bring back the hour
  Of splendor in the grass, of glory in the flower;
  We will grieve not, rather find
  Strength in what remains behind.”

Summertime in England III

July 02, 2016

Onze grote dichter van het Lake District was een ongelukkig en somber mens, vertelde de man mij. Een romanticus tegen wil en dank. Hij vond zijn heil in de natuur en de eenzaamheid die hij met verve beschreef in een taal die iedereen begreep. “Lonely as a cloud”. Zo veel vrijer dan de strenge classicistische stroming die eraan voorafging. Een idealist die in Frankrijk de revolutie steunde totdat het in een bloedbad ontaarde. Hij verwekte er een kind, maar trouwde jaren later in Engeland met Mary. Dat wist ik niet en bedankte de man voor de informatie. Hij haalde zijn schouders op en liep de kerk in.

Summertime in England IV

July 02, 2016

Luisterend naar de ademtochten van mijn hart probeerde ik romantische zinnen te formuleren die zouden kunnen wedijveren met de gebeitelde fragmenten in de tegels. Treur niet, maar vindt kracht in wat achterblijft. In de verte ruiste het water van de rivier en ik volgde ongewis het pad. Aan de overkant een terras, pal naast de stenen brug. Gedichten aan mijn voeten, maar niet in mijn hart, bedacht ik en toen zag ik hem liggen, naast zijn vrouw en zus en kinderen, the splendor in de grass, de dichter, en geen spoor van zijn narcissen.

Nu ook in een bibliotheek bij u in de buurt!

May 07, 2016

Ook de Nederlandse Bibliotheken hebben begrepen wat een belangrijk boek Achter mijn voordeur van Truusje van Zanten is. Onlangs kwam de bestelling binnen voor 61 exemplaren. En dat is mooi, want het is niet alleen een erkenning van het belang van dit bijzondere boek - een waargebeurd verhaal over huiselijk geweld - maar het maakt het boek nu ook beschikbaar voor een veel grotere lezersgroep. En dat was de opzet, het plan van Truusje, om huiselijk geweld bespreekbaar te maken, zodat er lering uit getrokken kan worden. Ze wordt uitgenodigd door de politieacademies om over het onderwerp te komen praten. Achter mijn voordeur is een hartverscheurend, maar ook hoopvol boek. Een belangrijk boek. Van ieder verkocht exemplaar doneert Truusje een euro aan Fonds Slachtofferhulp.

Bibliotheek

April 24, 2016

Er is weer van alles aan de hand en dat is maar goed ook. Uitgeverij Terebint is verkast naar Tiel in de lommerrijke omgeving van De Hennepe waar achter ons pand de Dode Linge stroomt. Ik verzin dit niet, noch de naam, noch de stroom. Pure poëzie. Afijn, de uitgeverij heeft nu een passend onderkomen gevonden met eindelijk voldoende ruimte voor boeken. Wanneer u de foto iets langer bestudeert dan drie seconden zult u zich een aantal dingen afvragen, zoals bijvoorbeeld, wat doen die grammofoonplaten op tafel? Welnu, het kluswerk waarmee de verhuizing gepaard ging heeft nu – twee weken na dato – geresulteerd in een acute spit. Ik kan niet veel meer, maar voor het feest losbarst, heb ik het opgeruimd. Een andere vraag die u wellicht bezighoudt is die zwarte boekenkast tussen al die witte. Welnu, daar vindt u de boeken die donkere zaken als onderwerp hebben, zoals God bijvoorbeeld. En alles wat daar bij komt kijken. Natuurlijk vieren wij de overgang van Nieuwegein naar Tiel op passende wijze en velen van u zullen reeds een uitnodiging in hun mailbox hebben ontvangen. Mocht dat niet het geval zijn en gelooft u dat uw aanwezigheid van belang is, mail mij en dan zal ik alles in het werk stellen om zo'n felbegeerde uitnodiging voor u te bemachtigen... Kosten noch moeite zullen wij sparen. Noteer 18 juni maar vast in uw agenda.

Het Referendum: goede raad is duur

March 05, 2016

Het referendum houdt mij bezig. Ik kom er niet uit. Ben ik voor of tegen het associatieverdrag met Oekraïne? Wat staat er trouwens in dat verdrag? Om wat voor associatie gaat het eigenlijk? En wat kan mij het schelen? Heeft u dat ook?

 

Aanvankelijk was ik voor het verdrag, omdat ik een hekel heb aan dat luidruchtige, naargeestige mannetje Jan Roos. Die ga ik echt zijn zin niet geven. Dan ga je je verdiepen in de materie en met ieder artikel dat ik lees, verander ik van mening. Dan weer voor, dan weer tegen. Voor, omdat het goed is voor de handel en wij, Nederland, zijn afhankelijk van handel. Of voor, omdat we daarmee de Oekraïners steunen die pro Europa zijn. Maar dan weer tegen, omdat Brussel weer een nieuw lidstaat wil binnenbrengen, terwijl Oekraïne nog lang zo ver niet is. Of tegen, omdat dit Poetin zou kunnen verleiden Oekraïne bij Rusland in te lijven. En nog veel meer van dat soort voor- en tegenargumenten. Dood vermoeiend.

 

Wat zijn de gevolgen van dit verdrag op de langere termijn? Wordt Oekraïne uiteindelijk een volwaardig lid van de Europese Unie? En hoe gaat het paranoïde Rusland reageren? Allemaal onzekerheden en dat alleen maar om een paar centen te verdienen met handel. Worden de gewone Oekraïners er echt beter van, of alleen hun handelende machthebbers.

 

Oekraïne blijkt een van de meest corrupte landen ter wereld. Er is een anti-corruptie-groep opgericht. Iemand wilde daar graag een baan en was bereid daarvoor 10.000 euro aan steekpenningen te betalen. Zo corrupt dus.

Je komt er niet uit.

 

Dus ga je dieper. Waarom een referendum? We hebben volksvertegenwoordigers gekozen en die zitten in de Tweede Kamer. Die heeft het verdrag goedgekeurd. Dat is democratie en klaar is kees, we stemmen met z'n allen voor het verdrag. Maar Jan Roos heeft toch een referendum afgedwongen en dat valt in hem te prijzen. Want laten we wel wezen, de meest verwerpelijke en minst betrouwbare mensen op Gods aarde zijn behalve bankiers en verzekeraars, vooral ook politici. Die armoedige Tweede Kamer van ons, dat lamlendige groepje huichelaars, controleert niet. Loopt aan de leiband van de peilingen. Laat zich om de tuin leiden. Krijgt niets klaar en laat de onzalige coalitie zand in hun ogen strooien. Daarom is een referendum van belang. Nu moet de regering het nog eens goed uitleggen, aan het volk deze keer en niet alleen aan onze vertegenwoordigers. Ze moeten nu eens op een heel andere manier aan de bak. Dat is goed voor de helderheid.

 

Want wat is het echte probleem? De arrogantie van de macht. Je ziet ze glimmen, die VVD'ers, die nu de baas zijn en zich, de een na de ander, vergrijpen aan steekpenningen, fraude en hybris, terwijl ze de kloof tussen arm en rijk bewust vergroten en er geen spoor van sociaal gevoel meer te bespeuren valt. De Partij van de Arbeid werkt als een haperende rem op het VVD beleid. Maar ik dwaal af.

De arrogantie van de macht. De coalitie gaat geen campagne voeren, zo zeker zijn ze van hun zaak en dat zou heel goed hun de nek gaan kosten, net zoals in 2005 bij het referendum over de Europese grondwet. Rutte heeft een Q&A formuliertje opgesteld, zodat iedere politicus weet wat hij moet antwoorden op kritische vragen van de journalisten. Maar geen campagne. Er hoeft niets te worden uitgelegd. Alleen maar hopen op een lage opkomst, waardoor het referendum ongeldig wordt.

 

Dus mijn advies: ga vooral stemmen, voor of tegen maakt niet uit en dwing daarmee de regering in te zien dat een referendum een belangrijk democratisch middel is en dat het een zorgvuldige campagne verdient waarin de voor- en nadelen van onze stem worden uitgelegd.

 

Another great patch!

March 03, 2016

Another great patch!

 

We couldn't resist the temptation and bought another patch. This one is by Jan Hoek who took a homeless young woman to his house and photographed her as a supermodel. Hoek had one of her portraits embroidered in a limited edition of 100. Mine is number 22, so there are still plenty left. Don't wait too long, order one now and you'll never regret it. It's gorgeous. http://www.unfairamsterdam.nl/event/unframed-2/

Read more about Jan Hoek on his website www.janhoek.net.

 

The patches will also be for sale during the Unfair Art Fair in Amsterdam March 30 – April 4.

The patch is back!

February 27, 2016

The great question of the modern artist is and remains: how do we make modern art available for the masses? How do we entice them to enter an art gallery? And once they're in, how do we persuade them to buy what they like? For most people the price of the piece is an obstacle, because often it concerns a unique work. Centuries ago ways were found to duplicate: by woodblocks, silkscreens, etching. Prints in a limited number became the answer to the question. But still... The brains of the organizers of UNFAIR Art Fair are never quiet. In creative restlessness they pondered the age old question: How can we convince people to buy art? How do we make it available and affordable? For everybody. This is how I imagine that the discussions went:

- Mass production! suggests Aad

- That's not art! counters Peet

- But it's hand made! shrieks Aad

- We need a gimmick, ponders Peet

- A kind of limited mass production? asks Aad

- One hundred pieces is not mass production, states Peet.

- We bring back the patch! shouts Aad.

- WTF is a patch? asks an intern

- Where? asks another intern

- China! Aad and Peet shout

 

So five young artists sit down and create a handful of beautiful small works, like this one: Kidlings on a roll by Boris de Beijer. They send it to China and have them embroidered. The Chinese send the samples back and it's no good. Not enough stitches and the colors are off. And so it went back and forth a couple of times until it was perfect. Countless tiny stitches make the patch come alive. The colors are vibrant. No photograph can do it justice. It is just simply a beautiful piece of art. 

With a very hot iron you glue it on your jeans jacket or on the back pocket of your jeans. But I will have mine framed. It's art, after all and it is gorgeous.

Go check out the site and buy your own for 18 lousy euro's. Be the art lover you always wanted to be. http://www.unfairamsterdam.nl/event/unframed-2/

Een schitterend cadeau voor de kerst

December 14, 2015

Een mooi cadeau voor de Kerst! Een tijd van bezinning, terugblikken en vooruitkijken. Achter mijn voordeur is een fantastisch cadeau. Hartverwarmend en schokkend tegelijk is dit verhaal van Truusje van Zanten over haar strijd tegen de man die haar en haar kinderen mishandelde, hun het leven zuur maakte en haar diep in de schulden deed geraken. Als een leeuwin streed ze voor haar welzijn en dat van haar kinderen. Truusje werd zowel geholpen als tegengewerkt door de vele instanties waar ze mee te maken kreeg, maar uiteindelijk ontworstelde ze zich aan de wurggreep en overwon ze alle obstakels. Een belangrijk en bijzonder boek dat Truusje schreef om huiselijk geweld bespreekbaar te maken en opnieuw onder de aandacht te brengen. Een deel van de opbrengst zal worden gedoneerd aan het Fonds Slachtofferhulp.

De bedelaar had geen dwarsfluit

December 08, 2015

Sommige verhalen komen van ver. In mei 1975 bewoonde ik een trieste zolder op de

Frankrijkstraat in Eindhoven. Overdag was ik strak in een mooi grijs pak, dat mijn

moeder nog voor mij kocht, onmisbaar op de afdeling Toonbanklicht van Philips Nederland.

Na het werk onderging ik een metamorfose en stortte mij op mijn schrijverschap. Ik schreef

krankzinnige verhalen. Ik heb ze allemaal nog. Een ervan blijkt een vroege versie van wat nu

In de hof van Eden heet, maar toen nog De bedelaar bij de brug. Voor dit magisch-realistische

verhaal overwoog ik het pseudoniem Erik Beken. Eer ik beken... Wat ik toen niet wilde bekennen,

zal voor altijd in nevelen gehuld blijven. Peter Schilders was een ander pseudoniem, waarmee

ik de tweestrijd tussen schrijven en schilderen die in mij woedde, wilde aangeven. En dan was er

nog W.A.L. Gelijk. Het is duidelijk dat 1975 geen goed jaar was en dat verklaart waarom ik mijzelf

tien maanden later in Israël opnieuw uitvond.

 

Terwijl ik door die verhalen bladerde, ontdekte ik dat in vele de dwarsfluit een prominente

rol speelt en ik herinner mij nog waarom. Mijn benedenbuurman, een smalle jongen met

wild krullend zwart haar, een student, bespeelde dit instrument, terwijl hij zich door zijn

vriendin oraal liet bevredigen. 'Zij een fluit, ik een fluit,' was zijn motto. In de muziekstukken

die hij speelde en die door de houten vloer mijn zolder bereikten, herkende ik de muzikale

fases die tot zijn orgasme leidden: andante, adagio, allegro con brio, accelandro, impetuoso,

crescendo... waarna de rust a capella terugkeerde en ik mijzelf vertwijfeld afvroeg waarom

ik geen muziekinstrument bespeelde. De bedelaar bij de brug had geen dwarsfluit, hij had

verhalen. Binnenkort in de bundel De hoer van Horatius.

Gevonden in het archief...

December 08, 2015

Joost Nillissen gooit zelden iets weg... en zo vond hij in een van de stoffige laden

de allereerste versie van zijn verhaal Kippen.  Hij schreef het in kibbutz Ein Harod Me'uchad

een maand nadat hij voet op heilige bodem zette. In Kippen beschrijft hij een van zijn eerste

avonturen; na een nachtelijke reis naar het verre noorden belandt hij in een kippenslachterij

waar hij een rondleiding krijgt van een merkwaardige rabbijn van Nederlandse afkomst.

Het verhaal is opgenomen in de bundel De hoer van Horatius, dat binnenkort zal verschijnen.

Boekpresentatie van "Achter mijn voordeur"

December 01, 2015

Afgelopen zondag, 29 november, presenteerde Uitgeverij Terebint in Theater De Molen in Beuningen Achter mijn voordeur van Truusje van Zanten.

Uitgever Joost Nillissen: “De kracht van dit boek komt uit Truusje zelf. Met dezelfde kracht waarmee ze alle obstakels heeft overwonnen en haar leven en dat van haar kinderen weer op de rit heeft gekregen, is ze aan dit boek begonnen. Bij het begin, zoals het hoort. Als in een dagboek. In haar eigen woorden, met haar eigen stem. Op haar manier. Het is een verpletterend, authentiek verslag geworden. Hoe alles naar de kloten gaat en uiteindelijk toch weer goed komt.”

Interview met Truusje van Zanten

November 30, 2015

Huiselijk geweld is niet iets waar mensen makkelijk over praten.

Truusje van Zanten – zelf jarenlang slachtoffer – doet dat wel. In haar boek

Achter mijn voordeur vertelt zij wat haar en haar kinderen is overkomen en hoe zij

zich ontworstelde aan de greep van haar man.

Al eerder was Truusje te zien in regionale televisie-uitzendingen en vertelde zij haar

verhaal in tal van vrouwenbladen, want ze was erop gebrand het onderwerp huiselijk

geweld onder de aandacht te brengen. Naar aanleiding van de publicatie van Achter mijn

voordeur gaf zij onlangs een interview aan een regionale krant. 

Proefboek is binnen!

November 07, 2015

Truusjes droom komt uit! Het proefboek is binnen en werd ter burele van

Uitgeverij Terebint door de auteur en de uitgever bekeken, besnuffeld en goed

bevonden. Een paar minieme wijzigingen op de kaft en dan gaan de bestanden

begin volgende week naar de drukker. Zondag 29 november tussen 14:00 en

17:00 uur organiseren wij de feestelijke boekpresentatie in Theater de Molen,

Molenstraat 54 te Beuningen. Gaarne aanmelden op

achtermijnvoordeur@hotmail.com

Achter mijn voordeur

November 03, 2015

In haar eigen woorden en met klare stem vertelt Truusje van Zanten hoe ze viel

voor de verkeerde man en hoe zij en haar kinderen slachtoffer werden van

huiselijk geweld. Truusje schreef dit boek om het te delen met de rest van de

wereld en om de vele instanties, waarmee ze de strijd moest aangaan, een

spiegel voor te houden. Maar vooral voor alle andere slachtoffers van huiselijk

geweld. Het werd een indringend, oprecht verhaal, dat pijn doet en hoop biedt.

Een deel van de opbrengst zal worden gedoneerd aan het Fonds Slachtofferhulp.

 

De hoer van Horatius

November 01, 2015

De verhalenbundel De Hoer van Horatius verschijnt binnenkort. Deze bibliofiele uitgave

van slechts 50 exemplaren is prachtig vormgegeven door Nuno Beijinho en zal binnen

afzienbare tijd een echt collector's item worden. 

De veertien verhalen en tekeningen in de bundel slaan een brug over een rijk en soms

turbulent  leven van bijna veertig jaar waarin de verhalen geschreven werden. Wie over

de leuning van brug heen kijkt, ziet prachtige vergezichten of opkomende mist, hoeren

en honden, bakkers en kunstenaars. Silhouetten in het landschap, geschetst in zwart op wit.

Wat lezen wij

October 31, 2015

Schrijvers lezen, anders kunnen ze niet schrijven. Hier leest u korte recensies

over opmerkelijke boeken die het lezen waard zijn. De – overigens zeer persoonlijke –

recensies betreffen vooral recente boeken, maar wanneer er aanleiding is iets over

Shakespeare te schrijven, of Kafka, Greene, Steinbeck, Halevy of Piet Paaltjens, dan

zullen we dat zeker niet laten. Want lezen is leuk.

Please reload

© Uitgeverij Terebint