Mothering day / Graham Swift

26 Apr 2016

Graham Swift timmert al heel lang aan de weg en ik volg hem al sinds zijn eerste roman. Met Waterland, zijn vierde, brak hij in 1983 door en werd meteen genomineerd voor The Man Booker Prize, die hij overigens pas in 1996 won met Last orders.

 

Nu maakt hij opnieuw kans met zijn laatste: Mothering day. Misschien moet je een bepaalde leeftijd hebben bereikt en voldoende levenswijsheid opgedaan om zo ingetogen een klein verhaal te kunnen vertellen dat de lezer betovert. Met absolute meesterschap slijpt Swift zijn diamant. De schrijver is op de top van zijn kunnen.

 

Het is een verhaal van alle tijden, maar dit speelt zich af op Moederdag 1924. Op Mothering day krijgt het personeel van de rijke landadel vrij om hun families te bezoeken. Jane Fairchild, een tweeëntwintig jaar oude dienstbode, heeft als vondeling geen moeder om te bezoeken en vertelt haar werkgever dat ze op deze vrije, zonovergoten dag een eind gaat fietsen om ergens een boek te lezen. In werkelijkheid rijdt ze naar een naburig mansion waar de zoon des huizes, Paul Sheringham, haar heeft gesommeerd zich bij de voordeur te melden. Hij is de enige erfgenaam nu zijn broers in de oorlog zijn gesneuveld. Hun portretjes kijken toe hoe Paul en Jane de liefde bedrijven. De rest van de familie is weg voor een picknick met de aanstaande schoonfamilie van Paul. Aan hun al enige jaren durende geheime affaire, komt vandaag een eind, want niet alleen liggen rangen en standen mijlenver uit elkaar, maar Paul zal bovendien over twee weken in het huwelijk treden met Emma Hobday.

 

Jane vertelt hoe ze op deze uitzonderlijk warme en zwoele Mothering day in Pauls landhuis in haar blootje door de kamers dwaalt – na de seks moest Paul weg voor een rendez-vous met zijn aanstaande – en zich verbaast over de vrijheid van het naakt zijn, omgeven door weelde en overvloed van voorwerpen die zij doorgaans alleen mocht afstoffen of wassen, strijken, vouwen. Er ligt een catastrofe op de loer, terwijl de lezer langzaam ontdekt dat Jane inmiddels een oude vrouw is die terugblikt op deze dag en herbeleeft wat ze nooit aan iemand heeft willen vertellen. Heel subtiel slaagt Swift erin ons deelgenoot te maken van de ontwikkeling van Jane Fairchild tot auteur die beseft dat haar roeping tot het schrijverschap begon in dat lege huis en de catastrofe die erop volgde.

 

 

 

Please reload

© Uitgeverij Terebint