A little life / Hanya Yanagihara

10 Jul 2016

Who the fuck is Hanya Yanagihara, dacht ik, toen ik haar boek A little life tegenkwam. Een Japanner, vermoedde ik, en kocht haar boek in de Nederlands vertaling. Thuis ontdekte ik dat de auteur Amerikaans is, dus bracht ik het boek terug naar de winkel en bestelde de originele Engelse versie. (Ook nog eens goedkoper!).

 

Nu ik het boek uit heb en de schrijver ben gaan googlen, blijkt zij een veertigjarige Amerikaanse vrouw te zijn met een Koreaanse achtergrond. Ze werkt als redacteur bij een uitgever en A little life is haar tweede boek. Een beetje lezer kent Donna Tart's drie boeken (A secret history: The little friend en haar laatste: The goldfinch). Daar moest ik voortdurend aan denken tijdens het lezen van Yanagihara's lijvige epos.

 

De overeenkomsten zijn vooral de omvang van het boek (720 pagina's) en de manier waarop de auteurs diep in de karakters duiken, met veel details uit het normale dagelijkse leven. Bekwaam en vakkundig beschreven. Leest lekker weg. Ze hebben de verhalen groots opgezet en het schrijfproces heeft lang geduurd. Dat is allemaal te bewonderen, maar ik ga ze niet meer overlezen.

 

Daarmee lijk ik A little life weg te zetten als een onbelangrijk niemendalletje, maar dat is geenszins het geval. Het is een fantastisch boek, dat je bijna in een ruk uitleest. En ik kan het van harte aanbevelen.

 

Vier twintigers verhuizen na hun studieperiode naar New York om hun leven op te bouwen. Een kunstenaar, een architect, een acteur en een advocaat. Uiteindelijk zullen ze alle vier zeer succesvol worden. De advocaat, Jude St Francis, de hoofdfiguur, is in zijn jeugd te vondeling gelegd bij een klooster, en daarna veelvuldig misbruikt. De details worden in flashbacks langzaam prijsgegeven en zijn bijna te gruwelijk voor woorden. Dat is dan ook het onderwerp van dit boek, want Jude praat er niet over. Met niemand. De vrienden vermoedden het een en ander en Jude zelf verklaart zijn littekens en zijn moeizame lopen aan een auto-ongeluk in zijn jeugd. Het misbruik heeft Jude gevormd en ook misvormd en dat heeft bij hem tot zelfmutilatie geleid. De vriendengroep houdt voortdurend rekening met hem en staat voor hem klaar. Soms is dit hartverscheurend en springen de tranen in je ogen. Soms denk je, man get a life! En daar gaat het boek over, hoe je een leven opbouwt met een verschrikkelijke jeugd en een lichaam dat je in de steek laat.

Er komen meer vrienden in zijn leven, die allemaal onbaatzuchtig een levensreddende rol spelen en niet precies weten waarom Jude is zoals hij is, maar wel allemaal vermoedens hebben.

Ze worden allemaal ouder en er gaan een paar dood. Sommigen verliezen elkaar een tijdje uit het oog, een ruzie, een onenigheid, een misverstand. Een groots opgezet verhaal dat doet denken aan die grote schuttersstukken in het Rijksmuseum met veel rijk uitgedoste figuren en talloze fijn geschilderde details. Overweldigend, maar niet voor boven de bank.

 

 

 

 

Please reload

© Uitgeverij Terebint