Single malt en Schotse schrijvers

11 Jul 2016

In Schotland kwam ik huizen, monumenten en graven tegen van de drie grote Schotse schrijvers: Robert Burns (1759-1796), Sir Walter Scott (1771-1832) en Robert Stevenson (1850-1894). Scott kennen mijn leeftijdsgenoten van Ivanhoe en Stevenson van Treasure Island en Dr Jekyll and Mr Hide. Van de dichter Burns weet ik nog maar weinig en dat komt, denk ik, omdat hij voornamelijk in het Schotse dialect dichtte, dus tamelijk ontoegankelijk. Ik lees nu zijn biografie.

 

Na terugkeer moest ik vaststellen dat er niet een Schotse schrijver in mijn boekenkast staat en, erger nog, dat ik niet een eigentijdse Schotse auteur ken. Dat verbaasde mij zozeer dat ik ging googlen. The Scottish Book Trust heeft een lijstje van de vijftig beste eigentijdse schrijvers en wat blijkt: Ik ken er een paar! Ian Banks, daar heb ik wat van gelezen, maar het boek is spoorloos. Andere namen doen ook een belletje rinkelen, zoals Irving Welsh van Trainspotting en Muriel Sparks. Maar ook Emma Tennant (die naam ken ik!) en Kate Atkinson. En wat blijkt? Die twee staan keurig op hun alfabetische plek! Van Atkinson Achter de schermen (1996) en Queen of stones and Alice fell van Tennant. (1982). Geen idee meer waar die boeken over gingen...

 

Ligt het aan mij of zijn de Schotten niet zo bezig met het promoten van hun nationale schrijvers en zijn ze drukker in de weer met hun Single Malt?

Neem de Ieren bijvoorbeeld. Planken vol heb ik met Ierse schrijvers: Brian Moore, William Trevor, James Joyce, Colm Toibin, John Keats, Oscar Wilde, Bernard Shaw, Frank McCourt, Roddy Doyle, Samuel Becket, Maeve Binchy, John Boyd, John Banville, Edna O'Brien enz. En dat zijn dan alleen nog maar de schrijvers waarvan ik de boeken heb.

 

Maar even terug naar de Schotten. Een vechtlustig volk, gezien hun geschiedenis – zelfs de Romeinen konden dat volk niet aan en bouwden Hadrian's Wall op de grens met Engeland. Maar ze zijn ook berustend. Vandaar dat ze de tijd kunnen nemen om hun whisky te laten rijpen. Dat gaat voor. Ik heb in iedere pub waar ik aanlegde een andere whisky geprobeerd. Ze gaan er zuinig mee om, heb ik kunnen vaststellen. Wanneer je een whisky bestelt, wordt die eerst uiterst secuur en met vaste hand in een maatbekertje gegoten. Zonder kop erop, dus niet zoals de Nederlanders een borrel serveren. Dat gaat dan in een glas en wordt eerbiedig over de toog naar je toegeschoven. De hoeveelheid stelt mij iedere keer weer teleur – de prijs trouwens ook – maar het dwingt je wel het gouden godendrankje met dezelfde zorg en nauwkeurigheid te ruiken, proeven en dan heel langzaam ervan te genieten. Tegen het einde van mijn verblijf was ik eraan gewend.

Single Malt en Schotse schrijvers. Een nieuw project waarmee ik ruimhartig aan de slag ga.

 

 

 

Please reload

© Uitgeverij Terebint