Het zwart en het zilver / Paolo Giordano

10 Aug 2016

Paolo Giordano had een wereldsucces met zijn De eenzaamheid der priemgetallen, maar raakte daarna voor mij uit het zicht. Opnieuw zie je hoe belangrijk recensies zijn, die je attent maken op iets nieuws, wat je anders zou zijn ontgaan. Het menselijk lichaam ('een spannende roman. IJzersterk' volgens de Volkskrant) heb ik gemist en zijn laatste Het zwart en het zilver ook al. Gelukkig is er dan de boekhandel waar ik zijn meest recente roman zag liggen voor slechts tien pietluttige euro's.

 

Op de binnenflap staan de aanprijzingen en een daarvan luidt: 'de ultieme klassieker' (De Morgen).

Een beetje overdreven, dacht ik, de ultieme klassieker en nog maar net twee jaar op de markt. Een klassieker heeft meer tijd nodig. Het zwart en het zilver heeft wel alle kenmerken ervan, maar het zal toch echt nog wel even duren voordat we het allemaal eens zijn.

 

Het is een klein, rustig verhaal met ongekende diepten, volgens de auteur 'waargebeurd'. Na zijn onmetelijk succes van zijn priemgetallen trok de schrijver zich terug, ontredderd, in de war. Pas jaren later schreef hij weer een roman.

Een jong stel met een kind op komst neemt de formidabele huishoudster Signora A. in dienst. Na de geboorte blijft ze aan als oppas en kinderjuf, zodat het jonge echtpaar hun carrières kunnen voortzetten. Met weinig woorden ruimt Signora A. obstakels uit de weg, behoedt de relatie van de jonge ouders voor misverstanden. De signora zelf is kinderloos en heeft jarenlang haar man aan het ziekbed verzorgd. Alles gaat goed, totdat de zichzelf wegcijferende, maar kordate Signora A. ineens komt te overlijden en het stel op zichzelf is aangewezen. Totale ontreddering. “Als ik ernstig ziek word, zou jij mij dan jarenlang verzorgen?” vraagt de man zijn vrouw. “Ik wel,” voegt hij daar nog aan toe. Over het antwoord moet Nora, zijn vrouw, even nadenken. Die pauze is dodelijk en slaat een kloof die zij zonder Signora A. zelf moeten overbruggen.

Paolo Giordano toont in Het zwart en het zilver aan hoe broos een relatie kan zijn, zonder dat er enig kwaad in het spel is. Misschien inderdaad wel een ultieme klassieker.

 

 

 

Please reload

© Uitgeverij Terebint