Moedervlekken / Arnon Grunberg

29 Aug 2016

Ik had moeite met Moedervlekken van Arnon Grunberg. Ik denk dat ik het boek, wanneer het door een ander zou zijn geschreven, halverwege had weggelegd. Nu las ik door en werd beloond.

Maar toch...

Meneer Grunberg staat bij mij op achterstand, sinds zijn woordenwisseling van een aantal jaren terug met A.F.Th van der Heijden tijdens een praatprogramma op de televisie. De schrijvers verweten elkaar 'slechte zinnen' in hun laatste boeken. Vanwege zijn gemoedelijke Brabantse karakter delfde Van der Heijden het onderspit en zat Grunberg te grijnzen. Ik had een acute hekel aan die man en zwoor zijn werk misschien nog wel te lezen, maar nooit te kopen. Moedervlekken kreeg ik cadeau. Overigens zie, lees en hoor ik Grunberg meer dan ooit, in de Volkskrant, op radio en tv. Hij lijkt niet meer op dat nare mannetje van het praatprogramma. Hij is eigenlijk best wel een geschikte peer, die veel reizende veelschrijver.

 

Moedervlekken gaat over een gescheiden psychiater die grensoverschrijdend gedrag vertoont door de verzorging van zijn hulpbehoevende moeder te combineren met de therapie van een patiënt. Hij werkt bij de crisisdienst en zijn enige taak is het voorkomen van suïcide bij mensen die suïcidaal gedrag vertonen. Meer niet. Het gaat om niet-sterven, de verdere behandeling wordt door een ander gedaan. Dat vreet aan hem, maakt hem afstandelijk, koud. Een nare man, die veel lijkt op de Grunberg die ik voor ogen heb, die wel met veel liefde zijn moeder verzorgt, maar waar het niet makkelijk is om van te houden. Ook hier gaat het om niet-sterven.

De psychiater voert zijn taken vakkundig uit, net zo vakbekwaam als Grunberg het boek geschreven heeft. Want dat is wat ik steeds dacht onder het lezen: vakbekwaam. Maar ook kil, geen passie, weinig spanning. Ik zat te wachten op een verklaring van de naam van de psychiater, Kadoke (spreek uit: Kaa-doo-kee, maar ik las steeds 'kadootje', maar dan op z'n Brabants uitgesproken. Ik kreeg er een hekel aan). Een andere spanningsboog is de vraag of hij met de patiënte naar bed zal gaan. Of met zijn nieuwe partner in de nachtdienst. We weten inmiddels dat hij met veel artsen in opleiding het bed heeft gedeeld, dus waarom niet?

Er ontstaat een tamelijk chaotische toestand tussen de moeder, de patiënte en de psychiater, maar de vraag 'hoe zal dit aflopen' kwam bij mij niet op. Het kon mij niet echt boeien. Maar ik las door, het is tenslotte toch Grunberg, de vakbekwame, van wie ik dagelijks de voetnoten in de Volkskrant lees.

Kadoke vindt een oplossing voor moeder en patiënte en blijft alleen achter. In de laatste zin van het boek rookt hij zijn laatste sigaret en Grunberg laat de lezer hangen, ontredderd. Je leest terug, wat staat er nou? En moet je concluderen dat het toch een goed boek is geworden.

 

 

 

 

Please reload

© Uitgeverij Terebint