De making of... De hoer van Horatius / 8

6 Oct 2016

 

 Zijn schrijverschap kreeg vleugels. Hij had veel geleerd en leerde nog steeds, vooral van de strenge maar lieve Barbara Joy, die hem in het schrijversclubje alle kneepjes van het vak bijbracht. Alles wat hij schreef en opstuurde naar diverse literaire bladen werd gepubliceerd. Het waren wel kleine, vaak regionale, soms obscure bladen die gerund werden door enthousiaste vrijwilligers. Het stak hem dat de echte professionele bladen hem nog steeds afwezen.

 

In september 2001 was ik weer bij hem in Israël en terwijl hij in zijn atelier werkte aan een opdracht van een eettafel met zes stoelen, liet ik zijn honden uit langs de aardbeienvelden en wandelde ik door het onontgonnen, braakliggende land waar dit verhaal zich afspeelt, op een steenworp afstand van zijn huis, aan de rand van het eucalyptusbos. Hetzelfde veld waar de warrige beeldhouwer een paar jaar eerder ufo's had gezien. Ik verbaasde me over het grote aantal mierenhopen in dat veld.

Ineens ging mijn telefoon. Het was Joost: Wat gebeurt er in New York? Zet de televisie aan! Joost was onderweg van zijn atelier naar huis en hoorde op de autoradio dat er iets ergs aan de gang was. Een vliegtuig in de Twin Towers.

We hebben bijna alles live zien gebeuren. Tot laat in de nacht bleven we naar CNN kijken. Joost herinnerde zich niets van die torens uit de tijd dat hij in New York woonde en werkte. Hij was er ook niet in of op geweest. Nu waren het ineens de beroemdste gebouwen ter wereld.

De volgende ochtend reed een verhuiswagen voor en betrok een familie het huis naast hem, dat jaren had leeggestaan. De nieuwe buurman kwam zich voorstellen en ze maakten een praatje. 's Nachts werd ik wakker van het gehuil van het kind van de buurman. Joost zelf had niets gehoord.

 

 

Een week later rolde Nine/eleven uit zijn printer en hij gaf het mij te lezen. Dat gaf mij een inkijkje in dat brein van hem, hoe het werkt en draait en maalt. Een werkplaats die 24/7 open is, geen pauzes kent en geen vakanties. Nieuwe buren, mierenhopen, een nachtmerrie en de aanslag op de Twin Towers. Dat waren de ingrediënten. Hij was in zijn nopjes. 'Dit ga ik publiceren,' kondigde hij aan en schonk nog een whisky in. Hij was heel gelukkig. In zijn tropische kas, deze exotische bloem. Maar ik zag in de vanzelfsprekendheid van de relatie met zijn vrouw de onderlinge afstand toenemen. Ik voelde een wederzijds gebrek aan oprechte interesse in

 

elkaar. Buiten zwierf het Beest en hij had het niet door. En daarom was het onvermijdelijk dat hij een paar jaar later, in 2004, moederziel alleen en totaal berooid naar Nederland zou terugkeren, om zich nu volledig op het schrijven toe te leggen. Vijf maanden later won hij de eerste prijs met Gouden munten en was Paul Sebes zijn literair agent voor het manuscript van Het huis van Fuad. Maar zover was het nog niet.

 

Please reload

© Uitgeverij Terebint