Lydia, de hoer van Horatius

28 Oct 2016

 

 

Inmiddels is er een week verstreken sinds de publicatie van De hoer van Horatius. Van verschillende kanten kreeg ik de vraag (enigszins verontwaardigd) waarom ik de Latijnse tekst aan het begin van het boek niet had vertaald en of ik dat even wilde doorgeven.

Welnu, het Latijn heb ik met opzet niet vertaald, zodat de lezer een zelfde soort gevoel krijgt als Gingy, aan wie het boek is opgedragen, en die het Nederlands niet machtig is.

 

De Latijnse quote komt uit ode 25, boek I, van Horatius over een oude prostituee die door verlaten stegen dwaalt op maanloze nachten wanneer de wind uit Thracië stijgt en valt, net als het brandend verlangen en lust in haar verwoeste lendenen dat de moeders van paarden gek maakt.

 

Horatius leefde van 65 – 8 BC en was een gevierd dichter in Italië. Van hem komt onder meer de spreuk: carpe diem (pluk de dag). Sponsoren van de schone kunsten worden vaak Maecenas genoemd, naar de heer Maecenas die in 33 voor onze jaartelling een villa schonk aan de jonge dichter.

 

Hieronder het origineel en mijn vertaling

 

De jonge honden bonken minder op je luiken                                    Parcius iunctas quatiunt fenestras

met minder kabaal, en beroven je evenmin                                       iactibus crebis iuvenes protervi,

nog van je slaap                                                                                     nec tibi somnos adimunt, atque

de deur houdt van de drempel                                                                  ianua limen

 

en beweegt niet meer op het scharnier                                               quae primus multum facilis movebat

met het gemak van toen; steeds minder hoor je                                cardines; audis minus et minus iam

“Ik ga ten onder in deze lange nacht,                                                   'me tuo longas pereunte noctes,

Lydia slaap je?”                                                                                           Lydia dormis?'


 

En jij, oud nu en alleen, beweent in smalle stegen                             invicem moechos anus arrogantis

die pedante echtbrekers, terwijl de wind uit Thracië                         flebis in solo levis angiportu

een bacchanaal aanricht,                                                                      Tracio baccante magis sub inter-

onder de nieuwe maan                                                                               lunia vento


 

net als de lust en het verlangen                                                           cum tibi flagrans amor et libido

moeders van paarden gek maakt, en opvlamt                                   quae solet matres furiare equorum,

in je etterende lever.                                                                              saeviet circa iecur ulcerosum,

Je bent alleen                                                                                              non sine questu


 

en klaagt dat de viriele mannen                                                           laeta quod pubes hedera virenti

zich liever laven aan het groen van de klimop                                    gaudeat pulla magis atque mirto,

en de altijd donkere mirte.                                                                    aridas frondis hiemis sodali

Droge herfstbladeren schenken zij                                                           dedicet Euro

aan 's winters metgezel, de oostenwind.                                            

 

 

 

Please reload

© Uitgeverij Terebint