Arthur & George / Julian Barnes

29 Oct 2016

Ik denk dat ik alle boeken van Julian Barnes ga lezen. Ik heb er negen of tien gehad, dus nog een heel stel te gaan. In die heerlijke tweedehandsboekwinkel in Haifa vond ik  Arthur & George uit 2005. Ik begon er argeloos aan en had geen idee wie die Arthur en George konden zijn. Al snel blijkt dat het om historische figuren gaat die aan het begin van de vorige eeuw leefden. Arthur wordt wereldberoemd – echt waar, iedereen kent hem – en George kent alleen maar tijdelijke en plaatselijke roem.

Arthur is een arts, oogspecialist en schrijver, afkomstig uit Schotland. George is een zoon van een Schotse moeder en een Indische vader en groeit op in een Engels dorp waar zijn vader pastor is in de Anglicaanse kerk. De twee ontmoeten elkaar pas veel later in hun leven en hebben vrijwel niets gemeen.

 

Barnes vertelt beurtelings over de levens van Arthur en George, hoe ze opgroeien, studeren, carrière maken. George wordt vals beschuldigd van het schrijven van dreigbrieven en het verwonden en doden van paarden en andere dieren op boerderijen bij hem in de buurt. Hij wordt veroordeeld en na een paar jaar onder druk van de publieke opinie weer vrijgelaten. George eist genoegdoening en schrijft een brief aan Arthur, die zojuist zijn vrouw verloren heeft en zich afvraagt of hij nu moet trouwen met de vrouw met wie hij meer dan tien jaar een ingewikkelde platonische affaire heeft gehad. Arthur stort zich met verve op het probleem van de genoegdoening, reist af naar het dorp en interviewt de betrokkenen. Het verhaal ontwikkelt zich tot een detective, een who done it. Hij schrijft lange opiniestukken in de krant en dwingt het Engelse Openbaar Ministerie tot een nieuw onderzoek.

 

Dat is in de kern het verhaal, maar er is veel meer. Het is een zedenschets van die tijd, eind negentiende, begin twintigste eeuw, waar religie een doorslaggevende rol speelt en waarin het geloof in paranormale gaven een hoge vlucht neemt, waar racisme zijn kop op steekt en de normen en waarden van toen in marmer lijken te zijn gehouwen. 

Barnes heeft uitmuntend en diepgaand onderzoek gedaan naar de levens van deze twee mannen en de beroemde zaak van The Great Wyrley Outrages. Een zure recensent in Engeland schreef in 2005 dat het boek meer een geschiedenisles is dan een roman. Bullshit. Het is een historische roman.

 

Barnes won in 2005 niet de Man Booker prize met dit boek, dat deed John Banville met The sea. Julian Barnes won wel in 2011 met Sense of an ending.

Lezen die boeken. Allemaal.

Please reload

© Uitgeverij Terebint