The lemon table / Julian Barnes

18 Dec 2016

In The lemon table zien we een meester aan het werk. Julian Barnes behandelt zijn gekozen onderwerp – ouderdom – somber als het is, met verve, ironie, erbarmen en medeleven. Het overkoepelend thema van de hier gebundelde verhalen speelt zich af op verschillende plaatsen en in verschillende tijden, zoals een religieuze gemeenschap in het Zweden van de 19e eeuw waar een man en een vrouw hun liefde voor elkaar niet durven uitspreken, omdat ze beiden al getrouwd zijn met een ander. Of in de Verenigde Staten waar twee oude vriendinnen, beide weduwe, een keer per maand bij elkaar komen voor een ontbijt en het heden en verleden doornemen. Veel blijft onuitgesproken. Of een gepensioneerde majoor die een keer per jaar naar de reünie van zijn regiment naar Londen afreist met een nogal krankzinnige lijst van dingetjes die zijn vrouw hem meegeeft om te kopen of uit te zoeken. In een ander verhaal wordt de oude Russische schrijver Turgenev verliefd op een veel jongere actrice, maar meer ook niet. In het laatste verhaal worstelt Sibelius met zijn achtste symfonie.

 

De kracht van de verhalen zit niet in onverwachte wendingen, verrassende plots, maar in de sobere inzichten die de hoofdfiguren verwerven, de kleine teleurstellingen die ze te verwerken krijgen. Barnes beschrijft deze kleine momenten alsof hij ze zelf heeft ondergaan, alsof hij zelf Anders Boden is, of een gepensioneerde sergeant majoor, of Turgenev. Alles klopt. Een heerlijk en wijs boek.

Ik heb er geen Nederlandse vertaling van kunnen vinden.

 

 

 

Please reload

© Uitgeverij Terebint