Extremely loud & incredibly close / Jonathan Safran Foer

9 Feb 2017

Extremely loud & incredibly close is in alle opzichten een verrassend boek. Het verhaal schittert door de uitbundige fantasie die Jonathan Safran Foer de vrije loop laat gaan, zonder de teugels helemaal uit handen te geven. Hij hanteert verschillende verhaallijnen waardoor je voortdurend op je qui-vive moet zijn. Wie is de opa, oma? Wie zijn de lovers, van wie is het kind? Waar zijn we nu, in welk land? In welk jaar? Het wordt allemaal duidelijk, alles komt samen.

Safran Foer bevolkt zijn verhaal met krankzinnige, maar helemaal menselijke figuren die allemaal ieder voor zich volkomen geloofwaardig zijn.

 

De negenjarige Oskar vindt een sleutel die van zijn vader was en hij gaat op zoek naar het slot dat deze sleutel kan openen. Gedurende een aantal maanden komt hij in contact met mensen die iets met de sleutel te maken zouden hebben. Niemand kan hem helpen. Oskar is een heel bijzonder joch, hyperintelligent en eigenzinnig. Terwijl Oskar zijn eigen plan trekt en ons door alle Burroughs van New York voert, introduceert de auteur iemand die, lang geleden, in een brief aan zijn ongeboren kind schrijft hoe woorden hem verlaten. Het laatste woord was “ik”, daarna viel hij stil en moest hij zich behelpen met een schrift en een potlood. Hij vertelt over een liefde in de tijd dat hij nog een sprak en een andere liefde toen hij niet meer sprak. Oskar zwerft op zijn missie door New York en wordt soms moedeloos, “heavy boots” noemt hij het en moet zichzelf dan flink knijpen. Dan verschijnt er nog een briefschrijver, die haar brieven aan Oskar richt. Het knappe is dat je in dit labyrint van verhalen en geschiedenissen geen moment het gevoel krijgt dat je de weg kwijt bent. Integendeel, vol vertrouwen lees je verder, tot diep in de nacht, je bestudeert de vele foto's die in het boek opgenomen zijn en gist naar de betekenissen ervan. Je verbaast je over de nadrukkelijke typografie en lay-out van sommige pagina's, zoals een tekst die doorspekt is met verbeteringen in rood van aan redacteur of een brief die te lang is voor het papier waardoor de zinnen steeds dichter op elkaar geschreven worden totdat de pagina's onleesbaar worden en tenslotte helemaal zwart. Jonathan Safran Foer brengt deze ambitieuze tour de force tot een briljant einde. Een adembenemend boek, ontroerend en grappig, intelligent en jaloersmakend goed.

Toch is er een smetje te melden... Safran Foer kiest ervoor zijn protagonist Oskar te noemen, dan denken we Oskar Matzerath van Gunter Grass's Die Blechtrommel, zeker wanneer Foer zijn Oskar uitrust met een tamboerijn.  Verdere overeenkomsten kon ik niet vinden.

 

 

 

Please reload

© Uitgeverij Terebint