Time pieces - a Dublin Memoir / John Banville

23 Mar 2017

Time pieces – A Dublin Memoir van John Banville is een verrukkelijk boek. De succesvolle Ierse schrijver, geboren in Wexford op 8 december 1945, haalt herinneringen op aan zijn leven in de Ierse hoofdstad. De straten en pleinen, de rivier de Liffey en de parken vormen de achtergrond, evenals zijn illustere Ierse voorgangers. Zo was zijn eerste onderkomen een appartement onder dat van de dochter van W.B.Yeats, woonde hij niet ver van het huis van Oscar Wilde en zat hij vaak op de zelfde stoep op Mount street waar Patrick Kavanagh vaak zat, somber starend naar de kantoren van Dolmen Press aan de overkant.

Banville herinnert zich de keren dat hij op zijn verjaardag per trein met zijn moeder naar Dublin reisde, zo vroeg dat het nog donker was en het licht pas bij aankomst leek aan te gaan. Dublin was de grote stad vol verleiding en belofte. De eerste stop was een warenhuis waar een goedkoop horloge voor de jarige werd gekocht, dat bij het begin van het nieuwe jaar er al mee ophield. Pas als het weer donker was reisden ze terug naar Wexford... “Railway stations at night are always incurably sad...”

De eerste liefde Stephanie en haar familie komen aan bod in een hilarisch verhaal.

 

Tegelijkertijd is Time pieces ook een reisgids. Banville's flamboyante vriend Harry Crosbie – die in het boek Cicero heet – kent Dublin als geen ander en laat hem een andere kant van de stad zien. Zo werd in maart 1966 Nelsons Pillar op O'Connell street door de IRA opgeblazen. In 2016 zijn er nog maar weinig mensen die weten waar het hoofd van de Admiraal, die boven op de Pillar stond, is gebleven. Cicero weet het wel en neemt Banville mee op sleeptouw.

En zo staat het boek vol heerlijke verhalen en wetenswaardigheden. Paul Joyce maakte de schitterende foto's.

 

Banville laat zien hoe herinneringen, hoe klein en banaal ze vaak zijn, kunst worden. Wanneer wordt het verleden het verleden? vraagt Banville zich af. “It is out of such moments, commonplace yet plangent, that the past, the longed-for past, assembles itself”.

 

 

 

 

 

 

 

Please reload

© Uitgeverij Terebint