Dertig dagen / Annelies Verbeke

30 Aug 2017

Ik las Dertig Dagen van de Vlaamse auteur Annelies Verbeke behoorlijk geboeid en vrij snel uit, ook al maande haar landgenoot David van Reybrouck mij op de omslag: “Lees het traag. Leg het weg.” Dit soort aanbevelingen worden over het algemeen gedaan voor taaie boeken, waar je je hoofd bij moet houden. Daar is bij dit boek geen sprake van. Het leest heerlijk vlot weg. Maar het is wel een gemankeerd boek...

 

Een huisschilder gaat van klant tot klant en maakt van alles mee bij de mensen waar hij de vertrekken schildert. Ze vertellen hem hun meest intieme geheimen en hij luistert en geeft advies, want zo'n soort man is hij.

Het zijn kleurrijke verhalen en sommigen figuren zijn kleurrijk in hun saaiheid. Dan is er nog de relatie met zijn vriendin waarvan je gaandeweg leert waar de schoen wringt. Er is sprake van onderhuids racisme dat soms en soms ook vaak zich schaamteloos manifesteert.

De schilder helpt met een bevriende arts, bij wie een kamer heeft geschilderd, een aantal vluchtelingen dat zich buiten het dorp heeft verschanst.

 

Verder blijkt de schilder een verleden te hebben als muzikant in de grote stad en hij twijfelt of hij toch weer terug moet gaan.

En zo kabbelt het verhaal verder, knap geschreven in vaak bloemrijke taal en mooie, maar soms ook overdreven metaforen.

En dan het einde, onverwachts en triest. Je blijft achter met vragen en het knagende gevoel dat hier meer in had gezeten. Verbeke heeft zoveel in gang gezet, zoveel verhaallijnen uitgezet, maar ze niet afgemaakt. Jammer, ik bleef achter met een ontevreden gevoel, maar heb desondanks van de Dertig Dagen genoten.

 

 

 

Please reload

© Uitgeverij Terebint