Remington / Bert Natter

27 Oct 2017

Ik las Remington van Bert Natter en wist niet goed wat ik ervan vinden moest. Goed boek, zeker, maar wat vond ik ervan? Het boek stond al sinds de verschijning (februari 2015) op mijn verlanglijstje, maar nooit helemaal bovenaan, net als zijn iets later in hetzelfde jaar verschenen Goldberg. Toen ik het boek tegenkwam op de tweedehandsplank van mijn lokale boekhandelaar (een tientje) was de keuze snel gemaakt. Nu heb ik het uit en vraag ik me af wat ik ervan vind.

Daarom zocht ik een paar recensies op en wat blijkt? Remington is een tussendoortje. Natter werkte aan zijn vuistdikke roman Goldberg toen een lekkage in zijn werkkamer het werk stillegde. Ineens was er tijd om elders even een kort verhaal te schrijven. Eenentwintig dagen later was Remington klaar, de lekkage verholpen en kon de auteur weer verder met zijn Goldberg.

 

Ik lees ook in een van de recensies in de eerste alinea dat de vader zichzelf op de afsluitdijk uit de auto gooit en platgereden wordt door een Poolse vrachtwagen. Het antwoord op de vraag waarom de recensent de clou of het dramatische slot van het verhaal verklapt en nog wel in de eerste alinea, volgt meteen in de tweede alinea. De auteur doet dat zelf ook. De eerste zin van het boek is: “Mijn vader is er niet meer, In de achteruitkijkspiegel verdwijnt de Poolse vrachtwagen.”

Dat had ik gemist of in ieder geval niet onthouden. Ik werd meer gegrepen door een typefout op de tweede pagina: wegheft in plaats van weghelft. Iemand heeft niet zitten opletten, want mijn exemplaar is uit de tweede druk.

 

Afijn, wat vind ik ervan? Ik had nog niet eerder iets van Natter gelezen en wist niet wat ik verwachten kon. Vader en zoon maken een laatste tocht, in de stokoude Mercedes-Benz van de vader, van Hamburg terug naar Noord-Holland. Zoon is een conceptueel kunstenaar (succesvol, begrijpt de lezer) en de vader een gerenommeerd dichter met weinig commercieel succes. De voor de hand liggende verschillen tussen de twee worden fraai neergezet. Pa spreekt ouderwets, schrijft met een pen en later op een Remington typmachine zijn gedichten, draagt uitsluitend driedelige kostuums met een vlinderdasje (zelfgeknoopt!). De zoon runt zijn leven met een smart phone, bedenkt kunstwerken en laat die door medewerkers uitvoeren, vindt met google een restaurant in de buurt, terwijl pa door gewoon een zijweg in te slaan bij een feest terechtkomt waar tenminste iets gebeurt.

Omdat pa in het begin van het boek al dood is heeft de auteur ruimte om tijdens de rit van Hamburg naar Nederland terug te blikken op het verleden en even stil te staan bij de vraag of zijn overleden moeder een affaire heeft gehad. Daar blijft het bij en de zoon besluit zijn vader er niet mee lastig te vallen.

 

Dus wat vond ik ervan? Goed boek, maar, inderdaad, ook een tussendoortje.

 

 

Please reload

© Uitgeverij Terebint