Een greep uit ruim drie maanden

19 Mar 2018

 Er is hier in Tiel heel wat water door de Waal gestroomd sinds mijn laatste recensie. Niet dat ik niet gelezen heb, natuurlijk wel, en veel belangwekkende boeken waarover ik best wat had kunnen schrijven. Maar de noodzaak ontbrak. Ik weet niet waarom. En inmiddels valt er bijna niet meer te achterhalen welke boeken ik de afgelopen drie maanden gelezen heb. Hieronder een greep uit wat ik me herinner en ik begin met twee hervertellingen van Shakespeare's toneelstukken:

 

 

 

 

Ik las Dunbar (=King Lear) van Edward St Aubin en daarna ook meteen het stuk zelf. Een geweldig knappe hervertelling van een oppermachtige koning/zakenman die zijn koninkrijk/bedrijf wil verdelen onder zijn drie dochters. De jongste dochter weigert, tot grote ergernis van haar vader die haar onterft en vervolgens het rijk/bedrijf verdeelt onder zijn twee krengen van dochters. Het loopt helemaal mis. Shakespeare's meest ongenadige tragedie prachtig getransponeerd naar onze tijd.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

New Boy (= Othello) van Tracy Chevalier heb ik net over de helft verre van mij afgeworpen. Wat een flauwe, kinderachtige boel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Over George Saunders had ik al geschreven. Lincoln in the Bardo is een uitzonderlijk meesterwerk, bijna niet te beschrijven. Maar Saunders vestigde zijn reputatie vooral als schrijver van korte verhalen, dus kocht ik zijn Tenth of December. Een bundel van krankzinnige korte verhalen. Origineel, niet te plaatsen, verwarrend en verslavend.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Julian Barnes is een van mijn favoriete Engelse schrijvers en ik volg hem eigenlijk al vanaf zijn eerste roman Metroland dat hij opdroeg aan Laurien. Al zijn andere romans zijn opgedragen aan Pat Kavanagh, zijn vrouw, die in 2008 overleed. Barnes laatste roman

 

The only story is voor het eerst aan niemand opgedragen. Dat viel mij op. Het verhaal gaat over een negentienjarige jongen die verliefd op een oudere, getrouwde vrouw. Je eerste verliefdheid is alles bepalend, het is the only story. Een prachtig, wijs verhaal.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pieter Waterdrinker schreef een heel goed boek Tsjaikovskistraat 40, alleen jammer dat het een autobiografische roman/vertelling is. Daar heb ik echt een hekel aan. Of je verzint wat, of je vertelt hoe het was. Iets er middenin vind ik niks, want de lezer vraagt zich voortdurend af: is dit waar of verzonnen? Toch bijna in een ruk uitgelezen, want meneer Waterdrinker kan wel schrijven. Het boek geeft ook een heel leuke inkijk in de die vermaledijde Russische ziel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Matthijs Deen hoorde ik op de autoradio enthousiast over zijn boek vertellen en meteen maakte ik ter plekke een u-turn en reed terug naar mijn boekhandel waar ze erg hun best doen de beste boeken op de beste plek te leggen. En daar lag ook Over oude wegen van Matthijs Deen. In elf hoofdstukken vertelt Deen over de geschiedenis van wegen en vooral van mensen die erover reisden. De verhalen die hij vertelt spelen zich af in allerlei landen, in de prehistorie, Romeinse tijd, Middeleeuwen, enzovoort tot aan de huidige tijd. Heerlijk boek, dat schrééuwt om landkaarten, foto's, afbeeldingen, maar het niet gekregen heeft. Groot gemis. Het had nog veel mooier kunnen zijn.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik worstel nog altijd met de grote Russische klassiekers, die we allemaal van naam kennen: Pushkin, Gogol, Tolstoy, Tsjechov en nog veel meer. Ik lees hier en daar wel eens wat, ik probeer er in te komen. Daarom kocht ik deze bejubelde nieuwe vertaling (in het Engels) van al het proza van Pushkin, dei natuurlijk vooral bekend staat als Ruslands grootste dichter. Vriend en vijand zijn het daarover eens.

 Ik heb nog een lange weg te gaan, met die Russische schrijvers.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Two She-Bears van Meir Shalev geeft een authentiek, enigszins geromantiseerd beeld van het Israël van nu met een verleden in de Mandaatperiode rond 1930. Heerlijk boek. Gewoon lezen. Zoals alles van Meir Shalev.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Esther Gerritsen schreef De Trooster. Een klein verhaal over een zeer gelovige conciërge in een klooster die geheel onverwacht een verstandhouding krijgt met een gast die een misdaad op zijn geweten heeft. Het verhaal speelt zich af tijdens de paasweek en heeft dus veel parallellen met de kruisweg. Met plezier gelezen, ook al was het erg katholiek, maar ja, dat krijg je al snel in een klooster.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aan Willy Vlautin viel niet te ontkomen de laatste tijd. Zijn boek werd aanbevolen door het boekenpanel van De Wereld Draait Door, maar dat is voor mij geen garantie meer. Ik brandde al eerder mijn vingers. Hoe dan ook, ik las een recensie in de Volkskrant. En afgelopen weekend stond hij weer in de Volkskrant maar nu in de rubriek Onze gids deze week waar een bekend persoon vertelt over zijn voorkeuren op het gebied van lezen, kunst eten, steden enz. Zijn favoriete schrijver is John Steinbeck. Ik bedoel maar.

Willy Vlautin is eigenlijk een country en western zanger, niet meteen iets waarvoor ik mijn bed uitkom en hij schreef een boek over een jonge knul die bokser wil worden. Ook niet iets waarvan ik zeg: dat wil ik lezen.

Toch gedaan en geen moment spijt gehad. Godherejezeusallemachtig wat een ongelooflijk goed boek. Het is maar zelden dat een boek mij tot tranen roert, de laatste keer gebeurde dat in In the light of what we know (zie recensie van juni 2015) en nu met dit hartverscheurende verhaal: Don't skip out on me.

Horace Hopper is twintig jaar en woont sinds zijn veertiende bij een ouder stel op een ranch in Nevada. Zijn moeder bracht hem onder bij zijn oma en toen die te oud werd namen Mr en Mrs Reese de jongen in huis. Horace droomt ervan professioneel bokser te worden en verlaat op een gegeven moment het huis en trekt de wijde wereld in. De Reese's die veel van hem houden en hopen de ranch aan hem te kunnen overdoen, omdat hun eigen dochters te ver weg wonen en geen interesse hebben, steunen hem met wijze woorden, waarschuwingen en een beetje geld. Het valt niet mee, in de bokswereld. Het valt tegen. Hij boekt een paar successen, krijgt te horen dat hij nooit zal slagen als bokser, omdat hij de neiging heeft in zijn schulp te kruipen en klappen op te vangen in plaats van terug te slaan. Toch wint hij een paar matches, maar zijn verwondingen zijn te ernstig en de zorg gebrekkig. De oude Mr Reese met zijn pijnlijke rug is naar hem op zoek en dan ben je bijna aan het eind van het boek. U bent gewaarschuwd...

 

 

Please reload

© Uitgeverij Terebint